มาเล่าประสบการณ์คลอดค่ะ
เริ่มจากหมอนัด (จริงๆเรานัดหมอมากกว่า อิอิ) วันที่ 24 ธันวาเวลา13.19 (ขอบคุณพี่มิมิมา ณ ที่นี่สำหรับฤกษ์คลอดนะคะ) ตอนแรกบอกหมอว่าจะคลอด 11โมง แต่ตอนหลังเลื่อนมาเป็นเวลานี้หมอเลยให้มาถึง
รพ ตอน 11 โมงค่ะ แต่...ด้วยความตื่นเต้น คืนนั้นก็นอนไม่หลับเลย เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มจนตีสองหันไปหาคนข้างๆ ก๊ากตาแป๋วพอกันเลย ตื่นเต้นทั้งคู่ แต่ก็ผลอยหลับไป แอบตื่นมาหม่ำข้าวตอนตีห้าด้วยเพราะกลัวหิว ฮ่า (หมอสั่งงดน้ำ อาหารหลังหกโมงเช้าค่ะ) ทานเสร็จก็หลับต่อจนแปดโมงก็ออกจากบ้าน (เห่อมาก
ไปก่อนเวลานัดสองขั่วโมงเเน่ะ เอิ๊กก) ถึงที่ รพ เก้าโมงกว่าๆก็ไปติดต่อเจ้าหน้าที่ที่แผนกสูติ รอเจาะเลือด
แล้วก็ขึ้นห้องพัก พอขึ้นห้องพักปุ้บ พยาบาลก็มา โกนขนตั้งแต่หน้าท้องลงไปจนถึง xxx (ตอนนี้เขินเล้กน้อยแต่ไม่รู้ทำไงดี) แล้วก็สวนอุจจาระค่ะ สักพักก็ปวดอึก้ทำธุระเสร็จเรียบร้อยก็นอนพักรอ ระหว่างนี้
พยาบาลก็มาอธิบายและบอกว่าเดี๋ยวราวๆเที่ยงครึ่งจะมีเจ้าหน้าที่ห้องคลอดมารับ ตอนนี้แม่กับน้องชายเราก็มาสมทบค่ะ สรุปไม่ได้หลับเลยเอาแต่เครียด (อย่างที่รู้ว่าเราปอดแหกมากครั้งนี้ ก่อนออกจากบ้านก็สวดมนต์ทุกทิศ มาถึงนี่ก็ได้แต่ทำสมาธิ(กระเจิง)) พอเที่ยงเราก็เข้าไปอาบน้ำใส่ชุดเตรียมผ่าตัด
พอถึงเวลาก็นั่งรถเข็นไปด้วยใจระทึก
ตัดมาที่ห้องผ่าตัด แม่กับน้องรออยู่หน้าห้อง สามีรอก่อนเดี๋ยวเค้าจัดการเตรียมไรเรียบร้อยแล้วค่อยให้เข้า
ไปให้กำลังใจได้...ระหว่างนี้ก็เป็นเวลาที่หัวใจเราระทึกอยู่ในห้องผ่าตัดคนเดียวแล้ว ตึก ตึก ตึก...
เฮือก....
พอเข้ามาก็เจอจับแก้ผ้าค่ะเอาชุดออกแล้วเอาผ้าเขียวๆมาทับไว้เเทน พยาบาลก็มาถามชื่อ อธิบายขั้นตอน
เราก็บอกไปว่า เราป่วยเป็นหวัด ไอมากและอีกโรคก็เป็นปอดแหก... พยาบาลขำกันใหญ่บอกว่าอย่างแรก
เป็นกันเยอะเพราะอากาศเปลี่ยนเดี๋ยวจะแจ้งหมอวิสัญญีให้ แต่อย่างหลังนี่เอ่อ...ต้องรักษาเองนะคะ ฮ่า
พักนึงหมอวิสัญญีก็เข้ามาแนะนำตัว เราได้คุณหมอผู้ชายค่ะ(ต้องขอบคุณหมอมากๆ หมอใจดีน่ารักมาก สงสัยรู้ว่าเรากลัวก๊ากๆ) พอถึงเวลาบล้อคหลัง ก็มีพยาบาลมาช่วยจับให้งอตัวเป็นกุ้ง (สงสัยกุ้งมังกร ตัวโตๆ) จ๊าก..เจ็บแปล็บมาทีนึง เฮ้อ นึกใจใน เสร็จแล้วแหง ...พักนึงตกใจ เฮ้ยย ไหงไม่ชาฟร่ะ
จ๊าก แปล็บที่สองมา คราวนี้เสียวแปล้บไปที่ขาซ้าย แต่ก็หาย จ๊ากก แปล็บที่สามตามมาเหมือนระรอกสอง
เจร๋ยยย ไหงไม่ชาอีกเเล้ว ใจเริ่มเสีย พยาบาลเข้ามารุมกดตัวให้งอขึ้นอีก (ตอนนี้เริ่มอึดอัดท้องที่ค้ำอยู่กับเริ่มรู้ว่าสงสัยหาไม่เจอแหงๆ ขอโทษด้วยที่อ้วนไปหน่อย ฮือๆ) แล้วครั้งสุดท้ายก็จ๊ากเนิ่นนาน ปวดเหมือนฉีดยาน่ะค่ะ ไม่มากหรอกเหมือนฉีดบาดทะยัก แล้วขาก็เริ่มชาวูบร้อนไล่ลงไปถึงปลายเท้า แล้วก็รู้สึกเหมือนเป็นเหน็บ ระหว่างนี้หมอก็ถามว่าเป็นไงบ้างเราก็ถามยิกเลย ว่าเป็นงี้ๆ ปกติเปล่า หมอก็บอกครับปกติ
เฮือก...ใจชื้น... แต่สักพักใจก็หายอีกรอบแล้วค่ะ เพราะที่ได้ยินมา เค้าชากันแค่ครึ่งล่าง
แต่นี่ มือเราแขนเราชาไปหมดแล้ว ปากสั่นเลยค่ะ เริ่มพูดไได้เอื่อยๆ เบลอมากๆ ถามหมอว่าปกติมั้ยเรามาถึงคอเลยนะ หมอก็บอกปกติ... แล้วก็บอกว่าตอนนี้สามีอยู่ตรงนี้แล้วจับมือได้นะ แต่ตาบ้าที่เข้ามาเขาจับหัวเราแทน (กำลังใจสูงสุดเลยนะท่าน แหม่) เรารู้สึกเบลอค่ะที่บอก เบลอจนง่วง งัวเงียมาก
อ่อลืมบอกไปหมอที่ฝากท้องเข้ามาได้พักนึงแล้วค่ะ แล้วเราก้รู้สึกตัวว่าตัวสั่นเป็นระยะๆ เหมือนคนมาจับดึงๆแต่ขยับไม่ได้ (เข้าใจว่าลงมือผ่าแล้ว) มองผ่านไฟข้างบนไป เห็นด้วย กี๊ด เลือดอาบ เราเห็นท้องเรานิดๆ แต่มันมองเป็นสีดำๆ กะมีมือหมอเปื้อนเลือด...
พักนึงเราก็รู้สึก หายใจไม่ออก หมอวิสัญญีเข้ามาดูความดัน และอ้อกซิเจนในเลือดก็ปกติ หมอบอกว่าเดี๋ยวลูกคลอดก็ดีขึ้น หมอน่ารักมากพูดน่ารัก เข้ามากระซิบๆที่ข้างๆหัวเหมือนพ่อเลย ชอบจัง เราประทับใจมาก บอกตรงๆว่ากลัวน้อยลงเพราะคุณหมอคนนี้เลยค่ะ ได้ยินเสียงว่าที่คุณพ่อบอกว่า
หูยท้องเป็นรูเลยหนู ...(คือ ปกติเขาก็ชอบกวนแบบนี้อะค่ะ ) สักพักเดียวเองก็บอกว่า เห็นหัวเเล้ววววว...
กี๊ดส์ ลูกออกมาแล้ว... พอออกมาเราไม่ได้ยินเสียงร้อง.... แต่ได้ยินเสียงเหมือนดูดน้ำดังปร๊อดๆๆๆๆ แล้วแป้บนึงลูกก็ร้องออกมาเสียงดัง แกว๊กๆ...ได้ยินเสียงคุณพ่อคนใหม่บอกว่า ไหงไม่ดังอุแว้ๆล่ะเนี่ย แล้วก็ทิ้งเราไปเลย...ไปตามลูก...ฮา
พักเดียวค่ะพยาบาลก็อุ้มตัวเล็กมาให้เราหอมแก้ม
ลูกตัวม่วงๆ หน้าซีดๆ บวมๆ ปากเเดงแปร๋ด...เราหอมลูก น้ำตาเริ่มคลอ...รักเขามาก ความรู้สึกรักมันแล่นขึ้นมามากกว่าเดิมที่เคยบอกตัวเองว่ารักเขาได้มากที่สุดแล้วอีกเป็นร้อยเท่า ความกลัว ความกังวลหมดไปเกลี้ยง ได้แต่อยากรู้ว่าหมอตรวจเขาแล้วเขาะแข็งแรงสมบูรณ์ดีมั้ย ห่วงเขาแทน
แล้วพยาบาลก็ถ่ายรูปให้รวมกัน พ่อแม่ลูก
คุณหมอก็เย็บแผลเสร็จแล้วก็เช็ดเลือดใส่เสื้อ้ผ้าแล้วก็เข้ามาบอกว่าเรียบร้อย แข็งแรงดี เสียงดังแบบนี้วางใจได้ เรานอนอยู่พักใหญ่หมอวิสัญญีก็เดินวนๆมาคุยเรื่อยๆ พักนึงก็ได้ยินเสียงอินเตอร์คอมบอกน้ำหนักลูกจากห้องเด็กมา ว่า 3090 กรัม อีกสักห้านาทีเขาก็ย้ายมาที่ห้องดูอาการ พยาบาลบอกว่าหลับได้นะ เเต่เราไม่หลับ ตื่นเต้นอยากเห็นลูกอย่างเดียวเลยค่ะ
พอออกมาจากห้องผ่าตัดก็เห็นคุณพ่อคนใหม่นั่งรออยู่ส่วนแม่กับน้องเราไปรอที่ห้องพัก
ถึงห้องพักก็ไม่มีไรค่ะ ตื่นเต้นไม่หลับอีกอะละทั้งที่น่าจะเพลีย อยากเห็นลูกมากก ดีที่พ่อเค้าถ่ายรูปกกับวีดีโอไว้ก็เปิดให้เราดูส่วนน้องยังอยู่เนิร์สเซอรี่
ตอนเย็นแม่กลับไป เหลือเรากับคุณพ่อจอมเห่อที่นั่งดูรูปลูกในคอมกับเดินลงไปดูลูกเป็นระยะๆ เราก็หลับ พอสักสามทุ่มเขาก็เอาลูกมาให้ดูดกระตุ้นน้ำนม หน้าตัวเล้กเหมือนพ่อเค้ากะเราปนกัน เหมือนตามที่เห็นในอัลตราซาวดืสี่มิติเลยค่ะ ปลื้มมาก แล้วน้ำตาก็ไหลจนได้ตอนที่เค้าดูดนมเราครั้งแรก ปากเล้กๆ จ๊วบๆ น่ารักที่สุดในโลก ลูกเอ้ย หนูตัวแค่นี้ แต่เอาหัวใจของผู้ใหญ่ตัวโตๆ สองคนนี้ไปหมดแล้วทั้งใจ..รักหนูเหลือเกินลูกแม่
อ่อ มีเรื่องตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ คือ มดลูกเราตอนแรกไม่ยอมหดตัวล่ะ พยาบาลเข้ามาดูทุกสิบนาที มาเคล้นมดลูกให้เลือดออกมา กับเอาคูลแพ้คมาทับไว้เกือบหกชั่วโมง เพราะมีสิทธิตกเลือด แต่ก็โชคดีที่ในที่สุดก็ไม่มีอะไร แล้วอีกเรื่องก็คือ กระเพาะปัสสาวะเราเลือดออกค่ะ ซึ่งหมอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอออกมาได้ยังไง จากไหน แม่เราเป็นคนเห็นและบอกพยาบาล สีเป็นเลือดสดๆเลยค่ะ คืนนั้นหมอก็เลยสั่งยาให้เลือแข็งตัวมาฉีดให้ กับยาให้มดลูกบีบตัว... เฮือก...เกือบไปแล้ว เราเลยต้องถอดสายหลังจากคนอื่นเค้าเลย แต่ก็คืนนั้นก็พลิกตัวได้นะคะ ไม่เจ็บมากหรอก พอเอาสายปัสสาวะออกก็เดินได้เลย
พอครบกำหนดสี่วันสามคืนก็กลับบ้านได้ ไม่มีอะไร อ่อ น้องตัวเหลืองนิดหน่อยค่ะหมอนัดไปดูอีกทีวันที่ 31 แต่เราก็กังวลมากว่าจะเหลืองก่อนเปล่า ตอนนี้โด้ปนมใหญ่เลย เราให้นมแม่ค่ะ นมเราเยอะมากๆ ไหลโจ๊กๆ แต่เมื่อวานความตั้งใจแตกค่ะเพราะกลับบ้านวันแรกพ่อเค้าต้องไปทำงานกลับมาตีหนึ่ง เราอยู่คนเดียวดูเค้าตลอดเหนื่อยมาก สรุปนอนเช้า วันนี้ไข้ขึ้นค่ะ สั่นจนปากสั่นกระทบกันดังก๊กๆ เเล้วก็ปวดแผลมากทั้งที่ก่อนนี้ไม่เป็นเลย คาดว่าคงอุ้มน้องมากไปด้วยเมื่อวานสุดๆแล้วค่ะ โทรไปถามที่รพ เขาให้พักเยอะๆเราเลยต้องนอน แล้วให้นมชงน้องเสริมแทน รู้สึกผิดนะคะ แต่หมอบอกว่าไม่เป็นไร อ่อ แล้วก็คาดว่าคงให้แบบนี้ไปเรื่อยๆเพราะว่านมตัวเองเยอะก็จริง แต่หัวนมแตกค่ะ แตกจนนมกลายเป็นนมเย็นสีชมพูเลือดน่ากลัวมากให้ไม่ได้เลย... คาดว่าอาทิตย์นี้ลูกแม่กินนมชงแหงมๆ ฮือ แอบเศร้าแต่ทำไงได้ เฮ้อ...
นี่ล่ะค่ะ ปสก การคลอดของเราที่ น่ากลัวนิดๆ ปนน่าตกใจหน่อยๆ แต่ทุกอย่างก็ราบรื่น
และสิ่งที่ดีที่สุดที่แลกมากับการเครียดการกลัว ก็คือการได้เป็นแม่ของเด็กน้อยๆที่เรารักมากที่สุด
เหนือยค่ะ การเป็นแม่ ที่เลี้ยงลูกมาแบบลำพังแค่สองวันก็บอกได้เลยว่าเหนื่อยกว่าตอนท้องไม่รุ้กี่เท่า
แต่ก็นะ...เพื่อเค้า เราทำได้อยู่เเล้ว
วันที่25-26 ธันวา พี่ๆเพื่อนๆมาเยี่ยมกันเยอะแยะไปหมด เริ่มจากพี่ไว พี่ยู้ที่พาน้องปันปัน ลูกพี่ของลูกเรามาด้วย แล้วก็ข้าวปุ้น พี่นุ ค่ำๆพี่หนึ่งมากับพี่กิ๊ก โก้ อีกวันก็นะ ตึม วันที่ 27 ก่อนออกแม่มารับกับน้องชายแล้วก็คนขับรถ จะกลับบ้านเเล้ว พี่แก้วกะพี่เอิลก็โผล่มาเม้าท์ด้วย อิอิ
ออกจากรพ วันที่27 ค่ะกลับมาปุ๊บ พ่อตัวเล็กต้องออกไปทำงานตั้งแต่เย็นๆ แม่เราก็กลับบ้านไปแล้ว อยู่กันสองคนแม่ลูก ของเขิงก็เตรียมไม่พร้อม เย็นนั้นลูกร้องตลอด ให้กินแค่นมแม่ก็ไม่อิ่ม นอนแค่ครึ่งชม. ก็ตื่น แล้วก็อึ โยเยไปหมด เรารอพ่อเค้าตั้งแต่ค่ำถึงเที่ยงคืนก็ยังไม่กลับ ทำไรไม่ถูกปวดหัวมากจนร้องไห้ โทรไป รพ พยาบาลที่เนิร์สฯบอกว่าพามาได้นะ เผื่อน้องเขาร้องเพราะเป็นไข้ เพราะเรารู้สึกว่าลูกร้องจนไม่นอน..กำลังจะพาไปก็ติดต่อพ่อเค้าได้ คุยกันทะเลาะกันนิดหน่อย พอกลับมาเห็นหน้าลูก อยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก..ทุกอย่างก็ดีขึ้น แทบจะเรียกว่ากอดคอกันร้องไห้ก็ได้
อีกวันทุกอย่างเริ่มเข้าที่ เราตดสินใจให้นมชงน้องเสริมเพราะนมเรายังมาไม่มา ได้ผล..น้องกินอิ่มขึ้น นอนนานขึ้น ได้พักมากขึ้น แบ่งเวลาได้มากขึ้นในการนอนพักและทำอะไรต่างๆ เรากับพ่อตัวเล็กแฮปปี้มากขึ้น...รักกันมากขึ้นด้วยจะว่าไป
เฮ้อ แต่ก็วางใจไม่ได้เมื่อวันที่ 28 น้องตัวเหลืองขึ้นมากๆจนเราตกใจ ตัดสินใจว่าจะไม่รอนัดหมอที่นัดให้ไปเช็ควันที่31 อีกวัน 29 ธันวาเลยหอบลูกกลับไปพญาไท2 หมอตรวจแล้วบอกว่าเหลืองจริงๆ...ขอบอกว่าตอนที่หมอพูดว่าเหลืองมากต้องแอดมิต ใจแม่หายไปแล้วเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ หมอให้ไปเจาะเลือด ตอนพยาบาลรับลูกไปจากพ่อ แม่เริ่มน้ำตาคลอ สงสารลูกมาก ในห้องเจาะเลือดได้ยินเสียงลูกร้องแกว้กๆ ดังออกมา แม่เริ่มจับมือพ่อแน่น น้ำตาไหล พ่อบอกว่าโอ๊ยย เดี๋ยวก็หาย รับลูกมาก็ไปรอผลที่ห้องให้นม ลูกหลับตลอดเลยสงสัยเมารถ ก๊ากก...
สรุปผลออกมา 13.5 จากที่ตอนกลับบ้านแค่ 10.5 แต่ก็ถือว่าไม่มากไม่ต้องแอดมิต เย้ หมอให้ดูอาการอีกสองอาทิตย์ระหว่างนี้ถ้ามีอีกก็รีบพาไป แต่ถ้าไม่ก็ถือว่าปลอดภัย แต่ส่วนมากจะหายไปเอง กลับมาหนูกินเยอะมาก อึก็เยอะไม่มีเเววเด็กป่วยเลย แม่ดีใจมากๆ
พอเมื่อวานเอาอีกเเล้วมีอะไรให้แม่ประสาทอีกแล้ว...เรื่องสะดือ แม่อ่านมากก็กลัวมากกลัวลูกสะดือเน่าอะเพราะแม่เช็ดไม่เป็น อีกอย่างกลัวลูกแพ้นม คืออ่านเจอไร กุกลัวหมดว่างั้น... จนพ่อหนูต้องมาลูบหัวแล้วบอก ...บ้า...
โอเค ซึ้งค่ะซึ้ง
วันนี้ลูกน่ารักมาก นอนสามชม. ตื่นมาทานนม อึ ฉี่อาบน้ำก็ไม่ร้อง น่ารักขึ้นทุกนาที
เมื่อกี้คุยกะพ่อว่า ปีใหม่นี้ไม่ได้ไปไหนเลยเนาะเดี๋ยวมีพลุจะพาลูกไปดูที่ระเบียง พ่อยิ้มแล้วบอกว่า แต่ปีนี้เราได้ของขวัญปีใหม่เป็นตัวเล็กนี้ไง...อืม ใช่ เป็นของขวัญชิ้นเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกต่างหาก...หนูไม่ใช่แค่ของขวัญปีใหม่ของเราหรอกนะลูก แต่เป็นของขวัญของชีวิตแม่กับพ่อเลยรู้มั้ย... รักหนูนะลูก รักที่สุด รักมากมาย
แม่กับพ่อหลงลูกมาก โดยเฉพาะพ่อ ถึงขนาดเวลาลูกอึพ่อจะทำหน้าที่พิสูจน์หลักฐานโดยการดมอึในแพมเพิสหนู และแย่งแม่ให้นมลูกทุกมื้อด้วยเพราะอยากให้ลูกรัก
เชอะ เชอะ...หนูรักแม่มากกว่าอยู่แล้นเนาะ กิกิ
ปล.วันนี้หนูได้อาทิตย์นึงแล้วนะ วันนี้ตรงกับวันเกิดคุณตาด้วย ขอให้คุณตาที่อยู่บนสวรรค์คุ้มครองดูแลปกป้องลูกของแม่ด้วยนะคะ คิดถึงคุณตาหนูจัง เฮ้อ...
